İşte gördün beni dünya! Ne gerçeğim, nede rüya.. Bir resmim çizilmiş suya, sahte ışık, sahte umut, sahte boya…
Peri masallarımız vardı bizim eskiden. Erkeğiz, çaktırmayız ama elinde değneğiyle birşeyler dileyeceğimiz bir peri hayal etmişizdir hep..
Peri masallarımız gitti. Perilerin kendilerini aramaya başladık.
Bir mail okudum, yengeç burcunun perisini söylüyordu. Melusina diyordu ki; Kalpleri acıyla dolan insanlara yardım edeceksin! Sen çocukları seveceksin. Öyle bir dünyan olacak ki, sihirli, yaratıcı. Ve o kadar güçlü olacak ki sezgilerin, her zaman kurtulma imkanın olacak sezgilerin sayesinde… Doğduğumuzda kulağımıza bunları fısıldamış yengeç perisi Melusina.
Doğduğumdan bu güne eminim ki Melusinanın istekelrini yerine getirdim çoğunlukla… Hayatın da eğlencesidir sanırım, değişiklik istedi. Birden baktım ki, perim değişmiş. Perim kulağıma hata fısıldar olmuş. Peri bana umut vereceğine kendi umutsuzluğunu beni kullanarak beslemiş benim içimde! İnat fısıldamış, hata fısıldamış. O fısıldadıkça ben ağlamışım. 7 ay boyunca, durmadan; bıkmadan usanmadan kulağıma hep fısıldamış hatalarla dolu sözcükleri biricik perim.
Ama o benim perim, susmuşum işte. Beklemişim. İlk perimiz Melusina, sezgilerimizi oturtmuş bir kere kişiliğimize… Sabrımın biteceğini sezmişim. Toparlamak istemişim ama olmamış.
Perim beni eğmiş, bükmüş. Yavaş yavaş gün geçtikçe omuzlara binen yük beni eğmiş.
Sevmişim bikere perimi. Hata da olsa susmuşum. Sakin bi insanmışım zaten ben, ilk perim öyle demiş bana. Şefkatli olacaksın demiş bana. Nazik olacaksın demiş. Ama sevdiğim periim, eski fısıldamaları silercesine öyle gaddar söylemiş ki sözlerini, fısıldamalar bir bağırış olmuş kulağımda, her bağırış ta biraz gözyaşı…
Öylesine unutmaya başlamışım ki eski perimin sözlerini… Doğduğum günden itibaren sahip çıktığım o değerler öyle hızlı yıkılmaya başlamış ki, kendimi güçlü gören ben bile yıkılmışım…
Artık perim düzelmiş belki de. artık kötü fısıldamalar yok kulağımda. Ama öylesine benimsemişim ki kötü fısıldamaları, artık bana tek doğru kötü fısıldamaları uygulamak olmuş, sesim çıkmış, kalp kırmışım, ağlatmışım sevilenleri… Ama peri yapmış bunu. Peri; kendin edip kendin buldun demişim ben ama, peri hatayı hiç kabul etmemiş kiii…
Şimdi tek umut perimizin bizim kulağımıza, 7 ayda fısıldadığı hataaları, yine o kadar zamanda mutlu ve umutlu fısıldamalarla yok etmesi… Başka şansım mı var? Benim perime ihtiyacım var…
——– Açı değiştiriyoruz!
Bir başka bakış açısı nasıl olur peki bu kadar lafın üstüne? Herşeyin gizli kahramanı… Bahsetmek gerek. Birden geliverdi o yüz ifadesi aklıma. O masum bakış, korku, çaresizlik, üzüntü. Gerçek bir periden bahsediyorum, tek fısıldaması şefkat olan bir peri. Bu peri öyle bir peri ki;
Üzüldüğümüzde bize sarılmış gelip. Biz biraz üzgünken bize sarılıp bize ağlamış o peri. Hastayken, başımızda beklemiş en klasik hal olmasına rağmen… O peri, bize kızsada üzülmüş hep. Canının bi parçasını korumuş hep. Biz üzülürken bize sarılıp ağlamış ama sessiz ağlamış daha çok üzülmeyelim diye. Belki de ağlarken arkasını dönmüş görüp daha çok üzülmeyelim diye. Bu nasıl bir peridir? Sihrinden fedakarlık etmiş bizim için… Değneğini bize her dokundurduğunda canından bir parça daha vermiş mutluluğumuz için. Minik perimiz ağladığımızda kahrolmuş. Telefonda bağırdığımızda kapıdan ölesine hüzünlü masum bakıp, oğlum niye üzüosun kendini demiş. Öyle bir demiş ki, içimizden iç götürmüş. Her kapıdan çıkıp gidişimizde öyle korkmuş ki bizim için… Benim ilk perim, annemm, penguenimm, karakter yıldızımm :’((
Hani diğer minik perilerim 
Küçük perim, bide büyük perim Cici perilerim benim, canım ablalarımmm
Ve ve ve… Ne yazık ki, şu dakikadan sonra; bu kadar perinin içinde küçük bir zebaniyim sanırım… Cehennemimde kavrulmaya devam ediyim. Perilerimi daha fazla üzmeden…
Ayrıca ilginç bir not: Arka arkaya çok fazla peri kelimesi yazdığınızda bir süre sonra pire yazılabildiğine şahit olmuş durumdayım
Son Yorumlar